บันทึกกรรม...Sinchronicle

posted on 12 Sep 2010 16:04 by natnaja  in DiaryOfLife

ในทางพระพุทธศาสนากล่าวว่า

"กรรม" คือ ผลของการกระทำ

สิ่งที่เราได้รับอยู่ทุกวันนี้

ก็คือผลของการกระทำของเราเองที่เราเคยทำมา

เราเชื่อว่า...ทุกๆอย่างเกิดขึ้นมาเองไม่ได้

คนเรา...อยู่ดีๆจะรักกัน  ไม่ได้

เพราะมันขึ้นอยู่กับคนสองคน ไม่งั้นก้ไม่เรียกว่ารักกันสิ

คนเรา...อยู่ดีๆจะเลิกกัน  ไม่ได้

ย่อมต้องมีเหตุมีผล..(แค่บางทีเราอาจจะไม่รู้ ก็เค้าไม่บอกนิ)

คนเรา...อยู่ดีๆจะหมดรักกัน  ไม่ได้

อาจจะเป้นเพราะเค้า ไม่ก็เรา หรืออะไรก็แล้วแต่

และเราก็เชื่ออีกว่า...

คนเรา...ถ้ายังรักกันดีอยู่ 100% (เอาแค่ 80% up ก็พอ)

ไม่มีทาง...ที่ใครจะมาทำให้สั่นคลอนได้

 

สุดท้ายแล้ว...อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด

ทุกอย่างมันมาจากการกระทำของเราเมื่อวาน

และเราก็ไม่สามารถกลับไปแก้ไขได้

แต่เราทำวันนี้ให้ดีได้

ถ้าเราทำวันนี้ไว้ดี

พรุ่งนี้ก็ย่อมเกิดสิ่งดีๆ

 

สิ่งใดที่ผ่านมาที่เคยล่วงเกิน หรือ ทำร้าย ใครไว้

จะโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม

ขออโหสิกรรมด้วย

 

ขอบคุณคนที่อโหสิกรรมให้แล้ว

และขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคนที่กำลังจะอโหสิกรรมให้

 

จริงๆแล้วการที่อโหสิกรรมให้ ก็ไม่ได้เป็นผลดีต่อตัวเราเท่าไหร่หรอก

แต่เป็นผลดีกับตัวคุณเอง

ถ้าคุณคิดได้อย่างนั้น...คุณก็สบายใจ

และก็มีความสุข

สำหรับเรา...คนเราทำอะไรไว้ก็รู้อยู่แก่ใจ

ไม่มีทางสบายใจได้ 100% หรอก

ถ้าคุณเคยทำอะไรผิดไปแล้ว...ไม่รู้สึกอะไรเลย

แสดงว่าต่อมจิตสำนึกคงไม่ทำงานแล้วหล่ะ

ทีนี้คุณคงต้องย้อนกลับมาถามตัวเองแล้วหล่ะ

"ว่าคุณยังเป็นคนอยู๋รึเปล่า"

 

 

 

 

ร๊ากๆ...รัก

posted on 17 Apr 2010 10:49 by natnaja  in DiaryOfLove

 

 

มีคนบอกว่า... ปีใหม่

ขอให้มีแต่สิ่งดีๆเข้ามา

สิ่งที่ดีอยู่แล้ว...ขอให้ดีขึ้น

สิ่งที่ไม่ดี...ขอให้ทิ้งไปซะ

............................

ชอบคุณม๊าก...มาก

และอยากบอกว่า

สิ่งที่...เลือก...ดีแล้ว

ตอนนี้ก็ดีขึ้นเรื่อยๆ  ขอบคุณมาก

สิ่งที่ไม่ดี....ทิ้งไปนานแล้ว 

............................

สุดท้าย...to you..

รักคุณมากๆนะ  ร๊าก...รัก

รักไม่เหมือนเดิม

แต่รักมากกว่าเดิมนะ.....ที่ร๊าก...

 

เธอผู้เดียว

posted on 18 Nov 2009 11:48 by natnaja  in DiaryOfLove
เหนื่อยและท้อเหลือเกิน...รู้มั้ย หมดแรงจะสู้ต่อไป...อีกแล้ว คลื่นลมยิ่งโถมเท่าไร เสียงหัวใจยิ่งแผ่ว หมดแล้ว...ไม่เหลือใครนอกจากเธอ เธอเป็นเพียงสิ่งเดียว เป็นเหมือนไม้หลักสุดท้าย ให้ฉันได้เกาะได้พัก...หายใจ มีเพียงเธอผู้เดียว ที่ฉันมอบหัวใจ รักเธอเหลือเกิน และรักยิ่งกว่าสิ่งใด อย่าจากไปไหน...โปรดอยู่กับฉัน ชีวิตของฉัน ฝากไว้ อยู่ในมือ...ของเธอ ทุกๆนาที ที่ยังหายใจ เพราะฉันมีเธอ ขาดเธอไปสักคน ฉันจะทนอยู่อย่างไร ไม่รู้จิงๆ ชอบเพลงนี้มานานแระ แต่ได้มาเข้าใจความหมายของมันจริงๆ ก้อวันนี้เอง พี่เป็นสิ่งเดียวที่เหลืออยู่แล้วนะ ทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ในกำมือพี่แล้ว ทิ้งหมดทุกอย่างแล้ว ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว ตอนนี้... สิ่งที่มีค่าที่สุดสิ่งเดียวที่เหลืออยู่คือ "พี่" คงไม่ต้องบอกใช่มั้ย ว่าจะเป็นยังไง ถ้าต้องเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดสิ่งเดียวนี้ไป...

"ไม่ต้องรู้ว่าเราคบกันแบบไหน

 ไม่อาจหาคำคำไหนมาเพื่อ...อธิบาย

ไม่ต้องรักเหมือนคนรัก...ก็สุขหัวใจ

เพียงแค่เราเข้าใจ ก็เหนือคำอื่นใดในโลกนี้"

 

จะไม่ทำอะไรแล้วหล่ะ

อะไรจะเกิด...ก็จะปล่อยให้มันเิิกิด

อะไรจะเป็น...ก็จะปล่อยให้มันเป็น

จะไม่ห้าม...จะไม่รีบร้อน

ให้มันค่อยเป็น...ค่อยไป

อย่างน้อย มันจะมั่นคง

ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะไหน

ถ้าวันนึง ความรู้สึก มันไม่มากพอ

ที่จะเป็น "คนรัก"

แต่อย่างน้อย ความผูกพันของ "เรา"

มันก็มากพอที่จะทำให้

"เรา" เป็นคนสำคัญ "ของกันและกัน"

"ตลอดไป"

 

ถึงวันนี้ได้แต่หวังว่าเวลาจะพิสูจน์ทุกอย่าง

และมันจะเคลียร์ตัวขงมันเอง

ถึงใครจะมองว่ามันคลุมเครือ

แต่เราว่า ไม่นะ อย่างที่เคยพูดบ่อยๆนั่นแหละ

เราคิดว่า ความรู้สึก...อาจจะคลุมเครือกันได้

แต่สถานภาพ...มันคลุมเครือไม่ได้

เป็นอะไร...ก็คือเป็นแบบนั้น

ทุกสถานะ  มันมีลิมิตของมัน

 

และสำหรับความสัมพันธ์ของเรา

ณ ตอนนี้

ด้วยความรู้สึกลึกๆ เราคงอธิบายไม่ได้

แต่สำหรับการกระทำและการแสดงออกแล้ว

"เรา" ไม่เคยล้ำเส้นเกินคำว่า "เพื่อน"

"แน่นอน"

 

ไม่รู้เหมือนกันว่า"พรุ่งนี้จะเกิดอะไร "

เพียงแค่รู้สึกว่าที่เป็นอยู่ทุกวันนี้

เรามีความสุขแล้ว และสุขมาก

อาจพูดได้เลยด้วยซ้ำว่า

สุขอย่างท่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 

การที่เราได้รับรู้ว่า

เราเอง...เป็นคนสำคัญ

ของคนที่เรารู้สึกว่า...เค้า สำคัญ

 มันมความสุขแบบนี้นี่เอง

โดยไม่จำเป็นเลยว่าเราต้องอยู่นฐานะที่พิเศษไปกว่าคนอื่น

เพราะที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ เราก็รับรู้ได้

ถึงความพิเศษของมัน...อยู่แล้ว

 

แค่เป็นคนที่เค้าโทรหา

เป็นคนที่เค้าคิดถึง

เป็นคนที่เค้าเป็นห่วง

เป็นคนที่ "เรา" สามารถสัมผัสกันได้ด้วยใจ

เป็นคนที่ เข้าใจ ไว้ใจ

และอบอุ่นทุกครั้งที่อยู่ใกล้

 มันอาจนิยามไม่ได้...ว่าที่เป็นอยู่คืออะไร

 แต่เอาเป็นว่าที่เป็นอยู่ มันทำให้เรามีความสุข

มันก็น่าจะเพียงพอแล้วไม่ใช่หรอ???