Matha

ถึงอาจารย์ผู้เป็นที่เคารพรัก

ของลูกศิษย์หลายๆคน

และเราเองก็เป็นหนึ่งในนั้น

เป็นเด็กธรรมดา(ที่ไม่ใช่เด็ก พสวท)

เพราะเด็ก พสวท คงรักอาจารย์กันอยู่แล้วมั้ง

ถ้าผลเออลี่ออก

เดือนหน้าคงเป็นเดือนสุดท้ายแล้ว

ที่อาจารย์จะสอนหนังสือที่โรงเรียน

ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสกลับไปหาอาจารย์อีกเมื่อไหร่

แต่ต้องไปก่อนอาจารย์เออลี่แน่ๆ

เพราะต้องไปขอที่อยู่ไว้ติดต่ออาจารย์

กลัวว่าจะไม่ได้พบอาจารย์อีก

รับปากแล้วนะคะ

ว่าจะไปงานรับปริญญา

อีกไม่ถึงปีแล้วสินะ

วันแห่งความสำเร็จที่รอคอยก็จะมาถึง

นอกจาพ่อแม่ที่จะเป็นคนที่ดีใจที่สุดในวันนั้น

คงเป็นอาจารย์อีกคนที่ปลื้มใจที่สุด

คนที่ทำให้ "รัก"

และ "เลือก" ที่จะเดินทางนี้

บางทีก็มีเหนื่อยบ้าง ท้อบาง

แต่ทุกๆครั้งที่นึกถึงอาจารย์ก็ทำให้รู้ว่าต้องสู้

ขอบคุณอาจารย์ที่ทำให้เด็กธรรมดาคนหนึ่ง

ที่เรียนคณิตศาสตร์ไม่เอาไหน

กลายเป็นคนที่หลงรักคณิตศาสตร์จนโงหัวไม่ขึ้น

และประสบความสำเร็จในขั้นหนึ่ง

จนได้มายืนในจุดนี้

อาจารย์เคยบอกว่า

"คนเราจะเก่ง กรือ ไม่เก่ง ดีหรือไม่ดี

ไม่ได้ขึ้นอยู่กับความโด่งดังของสถาบันหรอก

ไม่จริงเสมอไปหรอกว่าคนที่เรียนสถาบันดังๆจะเป็นคนเก่ง

แล้วคนที่เรียนสถาบันไม่ดังจะเป็นคนโง่

ในเมื่อโอกาสของคนเรามันไม่เท่ากัน"

นี่เป็นหนึ่งคำสอนของอาจารย์

ที่ทบทวนกลับไปกลับมาอยู่หลายครั้งตอนเรียน ม.6

ในช่วงเวลาที่จะต้องตัดสินใจอะไรหลายๆอย่าง

ว่าจะเดินตามทางที่รัก หรือ จะเดินตามค่านิยมของสังคม

จำเป็นหรอที่คนชอบวิชาคำนวณจะต้องเรียน "วิศวะ"

ก็ในเมื่อชอบ math ทำไมถึงไม่เรียน math

เพราะเรื่องหน้าที่การงานตอนเรียนจบใช่มั้ย ?

เพราะกลัวคนจะว่าเก่งสู้เด็กวิศวะไม่ได้ใช่รึปล่าว ?

ขอบคุณอาจารย์ที่สอนให้ค้นพบพรสวรรค์ในตัวเอง

ได้รู้จักในสิ่งที่รักอย่างแท้จริง

อาจารย์เป็นมากกว่าครูสอนคณิต

แต่อาจารย์เป็นครูที่สอนหนูในทุกๆเรื่อง

และสอนวิธีการลงโทษที่เจ็บที่สุด

ครั้งหนึ่งหนูให้เพื่อนลอกข้อสอบเกือบทั้งห้อง

อาจารย์คุมสอบก็จับไม่ได้

แต่ว่า

อาจารย์ก็ทราบจนได้

เพราะข้อสอบเป็นอัตนัย

ก็เป็นคนสอนเองย่อมรู้อยู่แล้วว่าลูกศิษย์แต่ละคนเป็นไง

คราวนี้อาจารย์เทศน์ยาวไปหนึ่งคาบ พร้อมกับให้สอบใหม่

และคุมสอบเอง

แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา

เพราะปัญหามันเกิดหลังจากนั้น

ตลอดเวลาหนึ่งอาทิตย์เต็มๆหลังจากการสอบ

อาจารย์ไม่พูด ไม่มองหน้า ทำเหมือนไม่มีเราในห้องนี้

ทั้งเจ็บ ทั้งจุก อยากร้องไห้เลยอ่ะ

แต่ก็สมกับความผิดแล้วหล่ะ

 รู้ทั้งรู้ว่าอาจารย์ไม่ชอบคนไม่ซื่อสัตย์

แต่ก็ยังทำ

รู้ทั้งรู้ว่ากำลังรักเพื่อนในทางที่ผิด

แต่ก็ทำ

อยากให้อาจารย์ทราบเหลือเกินว่า

สิ่งหนึ่งที่ดีใจที่สุด

คือการได้เกรด 4 ของอาจารย์

ซึ่งเป็นที่รู้กันดีว่ามันยากมากๆ

แต่ก็ได้มันมาคนเดียวในห้อง

และเชื่ออย่างยิ่งว่ามันเป็นความสามารถล้วนๆ

ไม่อิงคะแนนพิศวาสใดๆทั้งนั้น

เพราะเชื่อว่าอาจารย์จะไม่มีวันลำเอียงเด็ดขาด

ยิ่งเป็นศิษย์รักเท่าไหร่ อาจารย์ก็จะไม่มีวันช่วยเท่านั้น

อาจารย์เคยสอนว่า "คนเรายิ่งอิจฉา ริษยา ใคร

นินทาว่าร้ายใคร ก็แสดงว่า ตัวเค้ามันไม่มีอะไรดีเลย"

มีเพื่อนเคยถามว่าจะใส่ใจอะไรกับคำพูดของอาจารย์นักหนา

 เราตอบว่า...

"ใส่ใจเพราะเชื่อว่าอาจารย์เป็นคนหนึ่งที่รัก ห่วงใย และหวังดีกับเรามากๆ"

แม่เคยบอกว่า

"ใครจะพูดอะไรก็ช่างเค้า ถ้าเค้าไม่ใช่คนที่เรารัก

และรักและหวังดีกับเรา คนที่เรารักและเค้าก็รักและหวังดีกับเราต่าวหาก

ที่เราสมควรจะแคร์คำพูดและความคิดของเค้า"

เราบอกกับตัวเองเสมอว่า

ถ้าวันใดประสบความสำเร็จ ได้เรียน ได้ทำในสิ่งที่รัก

จะไม่มีวันลืมเลยว่าคนที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จคือใคร

จะจดจำทุกๆคำสอนไว้ในใจ

และขอให้ทุกๆคำอวยพรของอาจารย์เป็นพรที่ศักสิทธิ์

ถ้าวันไหนที่รู้สึกเหนื่อย ท้อแท้

จะสร้างพลังใจขึ้นมาใหม่เสมอ

เพราะอาจารย์ได้ให้วัตถุดิบที่จะสร้างพลังใจมาแล้ว

และวัตถุดิบที่ไม่มีวันหมดนี้

มันจะสร้างพลังใจในชิวิต...ตลอดไป

To....my teacher

อ.เดชา เดชาดิลก

อาจารย์ประจำหมวดวิชาคณิตศาสตร์

โรงเรียนศรีบุณยานนท์ จ.นนทบุรี