"เท่าที่ผ่านมา น้ำตาเสียไป ในสิ่งที่คล้ายกับความรัก

จากคนหนึ่งถึงอีกคน ผลลงเอยจบก็เหมือนกัน

คือฉันเจ็บ

เลยเก็บใจไว้รอ คนที่พอดีทุกอย่างเข้ากับฉัน

คนทีมีหัวใจเหมือนกัน  คนนั้นเป็นเธอได้ไหม

หัวใจมันบอก ยอมทุกสิ่งยอมทุกอย่าง

ให้กับเธอ แม้ปลายทางอาจจะได้เจอ

ความผิดหวัง

แต่ถึงอย่างไรก้อจะรักเธอไปทุกวัน "

 

โดยปกติแล้วมักมีคนบอกว่า

ถ้าไม่รู้จักเราแล้ว คงจะมองว่าเราหยิ่งๆ

ไม่ค่อยยิ้ม

แต่จริงๆแล้วเราเป็นคนอารมณ์ดีนะ

เพียงแต่ไม่ค่อยเป็นมิตรกับคนแปลกหน้าสักเท่าไหร่

แต่ถ้าลองได้คุยได้รู้จักแล้ว เราจะเป็นคนสนิทกับคนได้ง่ายมาก

 

น้อยครั้งที่เราจะเป็นมิตรกับคนแปลกหน้า

แต่บางทีมันก็เป็นความรู้สึกเหมือนถูกชะตามั้ง

เพราะจริงๆแล้วเราก็เชื่ออยู่ลึกๆนะ

ว่าต้องมีอะไรสักอย่าง

ที่ทำให้คนเราได้มาเจอ มารู้จักกัน

ทั้งๆที่บางคนไม่น่าจะมีโอกาสได้รู้จักกันด้วยซ้ำ

 

เหมือนกับที่เราได้มีโอกาสได้มาเจอ มารู้จักกัน

ยังจำได้เลยว่าวันนั้น

วันอังคาร  จริงๆแล้วเรามีเรียน

แต่เราไปไม่ทันรถ ก็เลยไม่ได้ไปเรียน

ก็เลยไปที่โรงเรียนน้อง แล้วก็ชวนน้องไปมิวเซียมสยาม

แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ไป...เซ็งมากๆ

 

วันพุธ  จริงๆแล้วเราไม่มีเรียน

แต่ตอนตีสองเพื่อนโทมาบอกว่า

"พรุ่งนี้เรียนบ่ายโมงนะ"

สิบโมง...แต่งตัวเรียบร้อยแระ จะไปเรียน

สิบเอ็ดโมง...เปลี่ยนใจแระ

ไปกะน้องดีกว่า  ยังไงวันนี้ก็จะไปมิวเซียมสยามให้ได้

ในที่สุดก็ได้ไป มีเพื่อนเราคนนึง น้อง และก้อเพื่อนๆน้อง

 

ก้อเดินเล่นไปเรื่อยๆ

แต่ที่ประทับใจที่สุด คือยรรยากาศผับยุค 60

เราเดินตรงไปตรงบาร์เครื่องดื่ม และนั่งลง

เหลือบไปเห็นโทสับเก่าๆหน่อยตั้งอยู่ก็เลยหยิบมาเล่น

 

สักพัก...มีผู้ชายกลุ่มหนึ่ง

 เดินมาเล่นด้านในอย่างสนุกสนาน

จนเราอดที่จะหันไปมองและหัวเราะไปด้วยไม่ได้

มีหนึ่งสายตาที่มองมาและถามว่า

"รับน้ำอะไรดีครับ ซื้อน้ำแถมหัวใจด้วยนะ"

พร้อมกับสายตาที่หวานเย้ม จนอดเขินไม่ได้

"เอาอะไรก็ได้ที่ฟรีค่ะ"

"งั้นก็มีแต่หัวใจนี่แหละครับ"

บ้าจริงๆเราไปเล่นอะไรกับเค้าเนี่ย???

 

ไม่เอาแระ...ถ่ายรูปเล่นดีกว่า

สักพัก...

เฮ้ย...นายมาถ่ายรูปเรามัยอ่ะ

(อันนี้คิดในใจ)

"ขอโทดนะคับ ขอถ่ายรูปด้วยนะคับ"

"ค่ะ"

(แบบงงๆ...ช้านม่ะใช่ดาราซะหน่อย)

เพื่อนถามว่า"แกรู้จักเค้าหรอ"

"ป่าว"

"อ้าว...แล้วไปยอมถ่ายรูปกะเค้าได้ไง"

"ไม่รู้ดิ...งง"

 

แล้วผู้ชายกลุ่มนั้นก็เดินหายไป

เราก็เดินเล่นต่อไป

จนจะกลับ...พอเดินลงมาข้างล่าง

 

อ้าว...นั่นมันคนเมื่อกี้นี่หว่า

"จะกลับแล้วหรอคับ"

เราไม่ตอบ...แค่ยิ้ม

 

และเดินผ่านไป

แต่ด้วยอะไรบางอย่าง

เราบอกน้องว่า...ไปรอที่โรงเรียนก่อนแล้วกัน

ขอเดินเล่นก่อน...จะไปห้องน้ำด้วย

ห้องน้ำไปทางไหน

 

(ก็ทางที่ผู้ชายกลุ่มนั้นนั่งอยู่อะแหละ)

เดินผ่านไปอีกรอบ

"และเราก็ได้รู้จักกัน"

 

 ไม่ว่าจะเพราะอะไรหรือเหตุผลอะไรก็ตาม

ดีใจจริงๆที่เราได้รู้จักกัน

ขอบคุณทุกๆอย่างทุกๆเหตุการ์ณ

ที่ทำให้เราได้มาเจอกันได้รู้จักกัน

 

ขอให้เค้าเป็นคนที่ใช่เถอะ

ไม่รู้ว่าเร็วไปมั้ย

แต่ไม่แคร์แล้วหล่ะ

จะทำตามหัวใจแล้วกันนะ

ขอบคุณที่ประทับใจเรา

ขอบคุณที่เราประทับใจในตัวกันและกัน

ขอบคุณหลายๆอย่าง หลายๆเหตุการ์ณ

ที่ทำให้รู้ว่า การที่เราได้มาเจอกัน

"มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้วหล่ะ"

 

 

Comment

Comment:

Tweet

บางทีความบังเอิญอาจมาจากแรงบันดาลใจ

ขอบคุณนะคะ ที่แวะไปที่บลอค

จะเป็นคนที่ใช่หรือไม่ ทรายเชื่อว่าถ้าเราไม่โกหกตัวเอง หัวใจจะบอกเราได้ดีที่สุด

ใช่ ต้องหมายถึง
เค้าเป็นคนที่ใช่สำหรับเรา และ เราก็เป็นคนที่ใช่สำหรับเค้าด้วย

ขอให้เป็นคนที่ใช่ นะคะ

ช่วยนี้ฝนตกตลอดเลย รักษาสุขภาพด้วยนะจ๊ะbig smile

#4 By # li DarK_SpritE il # on 2008-09-18 13:39

big smile
พรหมลิขิตบันดาล ชักพา....
นำให้คนสองคนมาเจอกัน

#3 By พริ้วไหว on 2008-09-17 21:22

ดูและตัวเองดีๆ ดูแลเค้าดีๆ แล้วก็ดูแล กันและกันดีๆนะครับ เอาใจช่วยนะ ^^

#2 By ใบไม้เขียว on 2008-09-17 18:03

เรื่องความรัก...
มันคงเป็นเรื่องของพรหมลิขิต
ที่ฟ้าคงได้บรรดาลให้คนแปลกหน้าสองคน
ได้มาเจอะเจอกัน
พร้อมที่จะทำความรู้จัก และพัฒนาต่อไป
จนสามารถที่จะเรียกความรู้สึกนั้นได้ว่า
"ความรัก"

การที่จะได้เจอคนที่ใช่ และเราก็เป็นคนที่ใช่สำหรับ
เค้าด้วย มันคงจะยาก ถ้าเบื้องบนไม่ได้กำหนดมา
มันคงเหมือนกับมีอะไรบางอย่างที่ถูกชะตา
ที่สามารถทำให้เราหันไปมองคนคนนั้นได้

เมื่อพบเจอกับความรักในแบบที่ต้องการแล้ว
ขอให้เก็บรักษาความรักให้ยาวนาน...
ให้สมกับเป็นความรักที่ใจต้องการ
และรอคอยมาเสมอ...
อย่าทำให้ฟ้าผิดหวังนะ ที่บรรดาลให้ได้เจอคนที่ถูกใจสุด..สุด
big smile

#1 By ~Sine~ (124.157.168.95) on 2008-09-17 16:36