"ความรัก"

คำนี้คงเป็นคำที่อธิบายได้หลากหลาย

เกินกว่าที่เราจะบรรยายได้หมด

แต่พูดถึงความรักแล้ว

 อยู่ๆก้อทำให้เรานึกถึงความรักในอีกรูปแบบหนึ่ง

"ความรักระหว่างพี่กับน้อง"

พูดถึงน้อง

เราเองเป็นพี่คนโต

ไม่รู้หรอกนะว่าใครคิดยังไง

แต่เท่าที่เราจำได้

แม่มักสอนเราเสมอตั้งแต่เด็กๆว่า

เป็นพี่ต้องดูแลน้องนะ เสียสละให้น้องนะ

รักน้องมากๆนะ

 

เราก้อรักน้องนะ..อันนี้มันแน่นอนอยู่แล้ว

น้อง...เป็นคนที่มีความผูกพันกันทั้งทางสายเลือด

และผูกพันกันในชีวิตประจำวันทุกๆวัน

 

อาจมีบางสิ่งบางอย่างทีคนเป็นลูกคนเดียว

อาจไม่เคยได้สัมผัสหรือไม่เคยเข้าใจ

บางสิ่งอาจดูเป็นเรื่องเล็กๆ

อย่างเวลาพ่อกับแม่ซื้อของมา

สมมติว่ามีหลายสีหลายชิ้น...ก้อต้องให้น้องเลือกก่อน

ทำงานบ้านก้อต้องทำมากกว่า

การรับผิดชอบอะไรที่มันมากกว่า

แต่เราก้อเหมือนพี่น้องทั่วไปแหละ

มีเล่นกันมีทะเลาะกันบ้าง

 ธรรมดา

 

ห่วงนะ...เราห่วงน้องมาก

ห่วงทุกเรื่องแหละ...ทั้งเรื่องเพื่อน เรื่องเรียน

หรือการใช้ชีวิตทั่วๆไป

เพียงแต่ความเป็นห่วงของเราอยู่ในขอบเขต

โดยที่เราเป็นวัยรุ่นเหมือนกัน ขอบเขตของเรา

อาจจะกว้างกว่าพ่อแม่สักหน่อย

 

เรื่องบางเรื่องที่วัยรุ่นอาจไม่อาจให้ผู้ใหญ่รับรู้

เราอยากเป็นคนที่น้องสามารถบอกได้

อยากเป็นคนที่น้องสามารถปรึกษาได้ทุกเรื่อง

เรื่องบางเรื่องที่เราสามารถแก้ไขได้

โดยไม่ต้องถึงมือพ่อกับแม่ก้ออยากทำ

ก้อไม่อยากให้เค้าไม่สบายใจนิ

 

ดีใจนะ...เวลาที่น้องมีปัญหาแล้วนึกถึงเราก่อน

เวลาไปไหนเห็นของที่น้องชอบ

ก้ออยากซื้อมาฝาก

รู้ว่าน้องชอบกินอะไรก้ออยากทำให้กิน

 

แต่ไม่รู้ทำไมบางทีถึงรู้สึกว่าน้องไม่นึกถึงเราบ้างเลย

น้อยใจเหมือนกันนะ

 

ไม่ได้หวังให้น้องมาตอบแทนอะไรหรอกนะ

แค่อยากให้รักษาน้ำใจกันบ้าง

นึกถึงใจเขาใจเรา...จะทำอะไรแค่อยากให้นึกเกรงใจ

คนที่จะต้องมารับผิดชอบการกระทำบ้าง

 

 หลายครั้งที่พี่ช่วยรับหน้าให้เวลาหนีไปเที่ยวไหน

บอกว่าออกไปกับเราเองไม่ต้องเป็นห่วง

จะกลับเวลาเท่านั้นเท่านี้

แต่น้องก้อไม่เคยรักษาเวลา...

คิดบ้างมั้ยว่าพี่จะบอกพ่อกับแม่ยังไง 

คิดบ้างมั้ยว่าถ้าเกิดน้องเป็นอะไรไปพี่จะทำยังไง

ความผิดพี่ใช่มั้ยที่ปล่อยให้ไป

พี่ใช่มั้ยที่ดูแลน้องไม่ได้

 

น้องอยากพาเพื่อนมาบ้าน

พี่ขอแม่ให้บอกจะเป็นคนรับผิดชอบเอง

แล้วพอน้องพาเพื่อนมา

ทำนู่นทำนี่ไม่เก็บไม่ล้าง

เสียงดังรบกวนคนอื่น

แล้วพี่ต้องเปนคนรับผิดชอบใช่มั้ย

แค่อยากให้เกรงใจกันนิดนึงเอง

คิดบ้างมั้ยว่าพี่เป็นคนรับผิดชอบที่มากัน

ถ้าทำอะไรไปแล้วพี่จะเดือดร้อน

 

เวลาพูดจาพี่ก้อแค่อยากให้เราพูดกับพี่ดีๆ

เกรงใจกันบ้าง รักษาน้ำใจกันบ้าง

บางครั้งได้ยินแล้วไม่อยากพูดด้วยเลย

 

บางทีบางครั้งก้อนึกเหมือนกันนะ

ว่าถ้าทำแบบนี้ต่อไปจะไม่ช่วยอะไรอีกแล้ว

แต่ก้อไม่เคยทำได้สักที

น้อง...ยังไงก้อคือน้อง

แต่ไม่รู้จิงๆว่าน้องนึกถึงใจพี่รึป่าว

 

 

เคยได้ยินมาว่า

ถ้าวันนึงเราได้มีโอกาสเป็นพ่อเป็นแม่คน

แล้วเราจะรู้ว่าพ่อกับแม่รักเราขนาดไหน

 

แต่...คนเกิดเป็นน้องยังไงก้อเป็นน้อง

คงไม่มีวันเปลี่ยนเป็นพี่ได้

งั้นน้องคงไม่มีวันรู้สินะ

...

..

.

"ว่าพี่รักน้องมากขนาดไหน"

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

ขอบคุณที่ทำให้รู้ว่า...
บนโลกใบนี้
นอกจากจะมีพ่อและแม่ที่รักเรามากมายสุดหัวใจ
แล้ว...
ยังมีพี่ที่เกิดมาเพื่อรักน้องสุดหัวใจเช่นกัน

~อยากเกิดมามีพี่ที่รักน้อง..ดั่งเช่นเธอจัง~

big smile

#5 By ~Sine~ (202.44.135.34) on 2008-10-12 11:30

นี่คงเป็นความรู้สึกของคนเป็นพี่...
ที่เราเองคงจะไม่มีวันเข้าใจมัน
เหมือนกับตัวคนที่มีพี่น้องเอง
เพราะเราเป็นคนหนึ่งที่เป็นลูกคนเดียว
ทุกอย่างที่เราคิด...จึงเป็นเหตุผลของลูกคนเดียว

แต่ก่อนก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม...
คนที่มีพี่น้องถึงมีความคิดแบบนี้
ทำไมต้องห่วง และสนใจมากขนาดนี้
ทำไมต้องยอม...ทั้งๆที่บางทีก็รู้อยู่ว่า
สิ่งที่น้องทำมันไม่ถูก...

แต่สิ่งเหล่านี้เอง..มันทำให้ฉันได้รู้ว่า
ความรักของพี่เป็นความรักที่สวยงาม
เป็นความรู้สึกที่ฉันไม่เคยมี...

แต่บัดนี้ฉันได้รับรู้ถึงความรักของพี่
ที่มีต่อน้อง ว่ามันช่างยิ่งใหญ่ซะเหลือเกิน
เกินกว่าที่คนที่เป็นลูกคนเดียวจะเข้าใจ...
big smile

#4 By ~Sine~ (202.44.135.34) on 2008-10-12 11:27

มีพี่น้องก็เหมือนจะปวดหัวตั้งแต่เล็กจนโต
บางขณะไม่อยากยุ่งเกี่ยวเลยจริงๆ

แต่สุดท้าย...พวกเรา..พวกเราก็คือพี่น้องกัน
ยิ่งลำบากยิ่งเข้าช่วยเหลือ
ยิ่งทุกข์ยากยิ่งช่วยกันฝ่าฟัน
ยิ่งอยู่ห่างยิ่งรักพวกเขาจับใจ

big smile

#3 By พริ้วไหว on 2008-10-11 07:31

เป็นลูกคนเดียวอ่ะ

งครั้งก็ไม่เข้าใจเหมือนกันความรู้สึกระหว่างพี่น้อง

แต่อิจฉาอ่ะ

มีพี่น้องด้วย

ง่า

#2 By zeerberry on 2008-10-10 20:59

สิ่งที่คุน Matha บอกมา
นั้นอาจจะเปนความจริงของทุกๆคนที่เปนพี่คนเลยก็ว่าได้

เพราะสิ่งที่พูดมานั้นคือเรื่องจริงทุกอย่างเลยคะ

"ว่าพี่รักน้องมากขนาดไหน"

นี่คือคำที่เราอยากจะบอกน้องมากๆคะ
แต่ก็ไม่เคยพูดมา
คนเปนน้องก็อาจจะพูดแต่คำว่า
พี่รักเพื่อนมากกว่ารักคนอื่นมากกว่าแต่น้องไม่เคยรู้เลย
ว่าจริงๆแล้วพี่รักน้องมากแค่ไหน

น้อยใจมากๆเหมือนกันคะ
ให้ทุกอย่างเสียสละทุกๆอย่างแต่น้องก็ยังบอกว่าเราเหนแก่ตัว ไม่เคยให้อะไรเลย??
ไม่เข้าใจเหมือนกันคะ ว่าทุกอย่างที่ทำไปไม่เคยปรากฎ
ในสายตาของน้องบ้างเลยรึยังไง

ขอบคุนมากคะ
ปล.รู้สึกเหมือนได้ระบายไปในระดับนึงเลย

big smile

#1 By MinoO2636 on 2008-10-10 13:39