Matha

 สมมติมีขนมอยู่ชิ้นนึง กะเด็กสองคน

จิงๆแล้วถ้าเด็กทั้งสองคนแบ่งขนมกันคนล่ะครึ่งก้อจบแล้วใช่ป่ะ 

แต่มันมีปัญหาตรงที่ว่าไอเด็กสองคนเนี่ยต่างก้ออยากเอาชนะ

ก้ออยากได้ขนมมันทั้งชิ้น  ทั้งๆที่ก้อรู้ตัวว่า

ยังไงตัวเองก้อกินขนมชิ้นนั้นคนเดียวไม่หมด

แต่ก้อไม่อยากแบ่งให้ใครไง ก้อเหมือนหมาหวงก้างนั่นแหละ

เด็กสองคนก้อแย่งกันไปแย่งกันมา จนสุดท้ายก้อต้องมีคนนึงที่ได้ไปทั้งชิ้น

แล้วก้อกินอย่างมีความสุข พอกินไม่หมดก้อเอาไปทิ้ง 

ส่วนอีกคนก้อคงต้องร้องไห้วิ่งไปฟ้องแม่ แม่ก้อจะโอ๋

 แล้วบอกว่าไม่เปนไรเดี๋ยวแม่ซื้อให้ใหม่ชิ้นใหญ่กว่าเมื่อกี้อีก เด็กก้อจะหยุดร้อง

แล้วพรุ่งนี้ก้อลืมเรื่องเมื่อวานแล้วก้อกลับมาเล่นกันเหมือนเดิม

....แต่รู้ม่ะนิสัยเนี้ยมันไม่ได้หายไปจากชิวิตของเราตามวันเวลาที่เราโตขึ้นเลย

เราก้อยังเหมือนเดิม...แค่พอเราโตขึ้นสิ่งที่เราแย่งกันมันไม่ใช่ขนมชิ้นเล็กๆอีกต่อไปแล้ว

ทั้งๆที่เราก้อไม่ได้ต้องการมันทั้งหมด แล้วทำไมเราถึงแบ่งกันไม่ได้

ถ้าสิ่งที่เราแย่งกันมันเป็นสิ่งที่ไม่มีชีวิต...ก้อคงไม่เปนไรมาก

แต่ถ้าสิ่งที่เราแย่งกันนั้นมีชิวิตหล่ะ...พอมันเกินความต้องการแล้ว

 ก้อจะเอามันไปทิ้งเหมือนขนมหรอ?...คิดบ้างมั้ยว่าเค้าจะรู้สึกยังไง

 และก้อต่างกันที่ว่า...พอเราโตแล้วเราก้อจะไม่ลืมเรื่องเมื่อวาน

แล้วก้อคงไม่มีพรุ่งนี้ที่เหมือนเดิมอีกแล้ว